Monthly Archives: martxoa 2010

Madrilen ere

Jose Antonio Agirreren heriotzaren 50. urteurrena dela eta, ez da omenaldirik falta bazterretan azkanldian. Denak mereziak noski, hori eta gehiago zor diogunez gure lehen Lehendakariari.

Omenaldi gehienak, eta beroenak, Euskadin egiten ari dira, eta egingo dira, noski.

Ez dira bakarrak, ordea. Eta, bakoitzari berea, atzo ilunabarrez hemen Madrilen egin genuenak ere merezi du bere lekutxoa. Blog honetan behintzat.

Meza bat izan zen, San Inazio elizan. Eliza hau, inork gutxik badaki ere, Euskadiko hiru Diputazioek gaur egun oraindik –ez problemarik gabe- mantentzen duten eliza bat da: “euskaldunon eliza”.

Harako deia egin genuen EAJko talde parlamentaritik. Eta ez ginen EAJko parlamentari eta senatoreak izan han agertu ginen bakarrak. Gutariko denak, noski. Baina beste talde parlamentarietatik ere agertu ziren beste senatore eta diputatu batzuk: PSOEtik, PPtik, Kanariarrak,…Eta, gero, jakina, Madrilen bizi den hainbat “euskaldun” (bihotzez eta gogoz euskaldun, gutxienez).

Nortzuk han izan ginen azpimarratzeak haina, edo gehiago ere, merezi du beste bi puntu azpimarratzeak.

Bata, non eta hemen, Madrilen, Roucoren “terrenotan” ospatu izana, eta ospatu zen bezala ospatu izana. Horren testigu, eransten dudan argazkia. Eta beste hainbat gauza ere azpimarra daiteke: apaizaren sermoia, Iñaki Anasagastirena (meza ondoren, baina oraindik apaizak, biak, aldarean segitzen zutela), etabar.

Bigarrena, nik neuk beste guztien gainetik hemen aipatu nahi nukeena. “Gizonezko ospetsu guztien atzean emakume bat egon ohi dela”, esan izan da, orain artean behintzat, ez dakit hizpide zuzenez hala okerrez garai hauetarako. Ospakizun guztien atzean gizon hala emakume eskuzabal eta saiatu bat izan dela, hori bai, seguru nagoela. Eta horixe da goraipatu nahi dudana: gure lankide Gorka Alvarezek (Madrilgo beste euskaldun batzuekin noski) atzokoa ospa zedin egin dituen lanak eskertu ezinezkoak dira.

Aitortu ditzagun, sikera. Aupa, Gorka, beraz, Jose Antonio Agirre lehendakaria ez ezik!


CiUri so

Aurreko asteko asteazken goizean Josep Antoni Duran i Lleidak, gosaria tarteko, hitzaldi moduko bat eman zuen (eta hainbat galderei erantzun, ondoren) Madrilgo Hotel batetan. Han nintzen.

Interes, eta kuriosidade handiz jarraitu ohi diegu, beti ere, EAJkook CiUkoei beren ibilera politikoetan. Arrazoi historikoak tarteko.

Azkenaldian, baina, historiaz aparte, badugu beste motiborik jarraipen hori gertutik egiteko. Bi eratakoak nagusi.

Alde batetik, Katalunian “ezker haizeko” Genelaritatearen bilakaerak edonorengan, eta zer esanik ez guregan, sortzen duen kuriosidadea. Eta, bereziki, bilakaera horren aurrez aurre CiUkoen ibilerak, bai han Katalunyan bai hemen Madrilen. Hauteskundeak behin eta bitan irabazi arren, gobernutik kanpo utzi zituen “ezker haizeak” CiUkoak. Horrek eragin handia izaten du, beti eta nonahi, alderdi nahiz koalizio baten bizitzan. CiUk “basamortu politiko” hori nola gurutzatu eta gainditzen duen, kuriosidadez ez ezik interes partikularrez ere segi behar genuela EAJtik, pentsatu izan dut beti, eta pentsamendu horretan segitzen dut. Gauzak alda daitezkeenaren iritzia, CiUren aldera, nagusitzen ari den momentu hauetan, aldaketa horren bezperak nolakoak izaten ari diren jakiteak bere interes partikularra du. Niretzat gutxienez. Bai Kataluniarentzat, bai Euskadirentzat, bai Espainiarentzat eragin handia izan dezaken aldaketa baten aurrean bai geundeke, kasu.

Arrazoi honi bigarren bat erantsi behar zaio, gehigarri eta osagarri.

Kataluniak hemendik hilabete batzuetara ospatuko dituen hauteskundeak. Katalunia hauteskunde bezperetako kanpainan sartua dago jadanik, bete betean. Zer egingo du kanpaina giro honetan CiUk? Zer, han Katanulian eta hemen Madrilen? Nola baldintzatuko du giro honek CiUkoen jokaera, bereziki hemen Madrilen?

Ea nola esplikatzen naizen argiago.

CiUren ustezko garaipenak, ez da ahaztu behar, “ezker haizeko” Gobernuarena ez ezik, PSCren (eta beste batzuen) porrota esan nahiko luke. Eta PSCren porrota, Zapateroren porrota ere bada, puska batetan. Nola ezkonduko ditu orduan CiUk –galdetzen diot sarri nire buruari- PSC-Zapateroren aurkako jokabide elektoralak (beti ere amorratuagoa), eta, agian, PSOE-Zapaterorekiko konponbide eta akordiorako afizioa eta joerak? Nola ezkonduko, esan nahi dut, hauteskunde kanpaina batetan buru belarri murgildurik ibiliko den garai honetan?.

Galdera honen erantzunaren bila joan nintzen Duran i Lleidaren hitzaldi-gosarira (ez dezagun ahaztu Duran i Leida izan dela eta dela, gaur bertan, hemen, Madrilgo Kongresuan, konpontze aldeko jokabideen defendatzailerik sutsuena).

Nahiko argiturik atera nintzen ospakizunetik. Ustez behintzat. Akordio “txikiz” akordio “txiki” ibiliko da CiU ondorengo hilabeteetan. Non Zapateroren gobernuari zapatak estutuko dion, han izango du, CiU, lasaitzeko. Hori bai, “konponbide iraunkorraren” izen ofiziala mereziko luken moduko akordiorik gabe. Nola esan? Konponbide sendo, iraunkor eta aitorturik gabeko akordio “txiki” konpongarriz konpongarri.

Ez da niri neuri gustatzen zaidan ibilbidea. Hau da gutxiena, ordea. Ez dut uste, ezta, bizi dugun kinka ekonomiko eta politiko larri eta gogor honi zor eta egokien erortzen zaion jokabidea denik. Eta hau serioagoa da. Baina nirea iritzi bat da. Eta jakina da: zenbat buru hainbat aburu, politikan ere bai.

Gutxien, nolanahi, oraintxe bertan, dena esateko, EAJkook, eta berdin CiUkoek zer pentsatzen dugunak inporta du. Galdera da, zein den PSOEren, Zapateroren eta bere gobernuaren aburua guzti honi buruz. Nik neuk, gaur bertan, ez dakit. Eta, neurri batetan, azken aldiko gertaerek argitasuna ez beste guztia ekarri didate. Iluntasuna gehiago.

Beren erantzukizuna, eta beren beharra da hau nolanahi, beste ezer baino gehiago.

Hori bai: nire erantzukizuna litzatekeen neurrian, alferrik ibiliko litzateke nire atzetik gaur iritzi bat, bihar bestea, eta hirugarrenean auskalo zer pentsatzen duen inor. Gobernu honi beti gustatu zaio hala ibiltzea. Itxuraz berdin segitzeko asmoak ditu. Eta bide horretarako bidekideak aurkituko ditu, ez daukat dudarik.

Bakarrik, nekez gu.


EL HILO DE LA COMETA

Hace unos días, en televisión, el exministro Caldera dejaba patente su “distanciamiento sicológico” (digámoslo así) de Zapatero. Otro exministro, Jordi Sevilla, para sorpresa únicamente de despistados, dejaba también, esta pasada semana, prueba clara, en VANITY FAIR, del suyo propio en relación a quien fue también su Presidente.

Y van…

El pasado lunes, camino ya de Madrid, en el aeropuerto, me encontré con un socialista, que me preguntó, preocupado, qué íbamos a hacer con el tema del IVA (los famosos dos puntos de subida). Le respondí. ¿Pero qué dudas tienes y tenéis (lo de tenéis porque para esa hora de la tarde tenía sobrada constancia de los nervios de otros muchos), le pregunté? Y le aclaré: “Nosotros acordamos con vosotros el Presupuesto. Esa subida está en el presupuesto. Y ya sabes: a los del PNV ni se nos pasa por la cabeza incumplir acuerdos”.

Este arranque de conversación nos dio pié en todo caso para un repaso más amplio del momento político actual y pude constatar, una vez más, que a Zapatero, de seguir así, no sólo no le van a sobrar amigos y gente próxima, ni siquiera dentro de su casa, sino que corre un riesgo evidente de verse progresivamente más sólo y aislado.

Si arranqué la semana con estas sensaciones y reflexiones, eché el frenazo a la misma con más de lo mismo.

Por supuesto, votamos la moción del martes en los términos señalados, de forma que evitamos que el PSOE, y ZP, no tuvieran una derrota política, que dada la escenificación que había logrado imponer el PP (con sus numerosos aliados en los medios de comunicación) hubiera sido significativa, aunque no decisiva en absoluto, porque, como debiera ser sabido, ni siquiera la aprobación de la moción hubiera traído, per se, la no subida del IVA (Una moción no modifica, por sí misma, una Ley, como sabemos todos).

En medio de la semana, surgió otro tema que, por razones diversas, adquirió notables eco y significación políticos. Me refiero a la famosa enmienda del PSOE, según la cual, de salir triunfante, será un hecho la pérdida de control de las empresas, por ejemplo de Iberdrola, que podría pasar a manos hoy del Florentino Pérez de turno, mañana vaya ud. a saber de qué empresario especulador que pasaba por allí.

Le supongo al lector conocedor de la postura que, al respecto, venimos manteniendo los diputados del PNV: somos partidarios de empresas, de proyectos empresariales, que nos gustan enraizados, con visión y compromisos de permanencia, que no se agotan en el interés simplemente financiero, mucho menos especulador, del inversor transeunte.

Y preparamos una enmienda transaccional en tal dirección. No sólo la preparamos. Pedro Azpiazu la trabajó también con distintos grupos, inclusive con los socialistas. Le recuerdo todavía, el miércoles por la noche, mientras cenábamos, colgado del teléfono y convencido de que, cuando menos, se había decidido una prórroga en la puesta en marcha de la ponencia que iba a empezar a estudiar el tema. Y que ello iba a dar pié para una negociación seria.

La mañana siguiente, Azpiazu, y todos, nos llevamos un mazazo. Con Iosu Erkoreka había acudido al desayuno de Josep Antonio Duran i Lleida, y, apenas cerrado el acto, tan rápido como activamos nuevamente los teléfonos, comprobamos, por llamda de Pedro, lo que había pasado esa mañana. Desde “arriba” se había decidido (decían los socialistas) que nada de demorar. La ponencia, dijera lo que dijera el resto de los grupos, echaba a rodar ese mismo día y…

Me gustaría equivocarme: … y se aprobará la moción del PSOE con los votos de CiU.

Eso, en todo caso, está, formalmente hablando, por ver. Lo que el miércoles pudimos ver, una vez más con toda claridad, es la extraña “habilidad” que tiene Zp para seguir acumulando amigos transeúntes (dicho esto con ironía), y para provocar “distanciamientos sicológicos” de toda índole (dicho esto rebuscadamente). Por ejemplo, de Pedro Azpiazu (lo cito en representación de todo el grupo vasco). No había más que escucharle-leerle sus declaraciones al tener conocimiento de lo ocurrido.

Debo reconocer que lo ocurrido nos pilla despiertos. El Presidente que “sorprende” (y consecuentemente aleja sicológicamente) a todo el mundo, empezando por sus Ministros, siguiendo por sus compañeros de partido, continuando por el mundo empresarial, sindical, etc, etc. es, a estas alturas, un dato más bien seguro del panorama político español, cuando menos por lo que a esta legislatura se refiere (en la anterior, disfrutó de vientos más favorables y acogedores).

La gran pregunta, de respuesta progresivamente más incierta es: ¿Y cómo van a ser las cosas en lo que resta de legislatura?

Me puedo equivocar. Pero me cuesta creer (ver, ni por el forro lo veo) que con el hilo que le queda a esta cometa va a ser difícil hacer muchos malabarismos. ¡Con el ventarrón que sopla, menos! ¡Bastante que se mantenga en el aire!


ASTEBURUKO LEZIOA

Zerbait da! Komeri itxura zuten itun bila (omen) egindako alderdien arteko bilerak bukatu dira, antza. Ez da dena, ezta gutxiagorik ere. Ba da, baina, zerbait. Edo, nahi bada, zerbaiten bezpera. Beste harek esan zuen bezala: “Errekreo garaia bukatu da, klasera sartzeko ordua da”. Zerbaitetarako ordua bada behintzat. Bale edo kaleko ordua, beste era batetara adieraziaz.

Urrats bat da. Edo nahi bada, kontra urrats bat. Ez zegoen oso argia izan beharrik. Norbaitek espero bazuen, alderdi guztiei, eta denei batera, dei egin, hiru orriko paper punta bat mahaiare gainean jarri, eta hortik ez dakit nolako akordio bat etorri zitekeenik, delako hori ez da mundu honetakoa, ez behintzat nirekoa.

Deitu zigutenean beste alderdiekin batera izango omen zen bilera batetara, zera esan genion geure buruari: festa eta teatro giro horretatik ez zetorrek ezer. Hori nahi ote du Gobernu honek? Itxurak eta teatro puskat egin, utzi denbora pasatzen, eta bere betiko martxa noragalduan segi?

Gaur oraindik ez dugu erantzun ziurrik galdera honentzat. Nik ez, behintzat.

Egia da, denon arteko bilera hartatik, eta hiru orriko paper puntatik, binakako bileretara, ogei eta hamabi orriko paper sortara, eta batez ere, komunikabideen danbor hotsaren konpainiarik gabe ospatuko diren bileretara pasa garela.

Zerbait da! Baina, horixe, zerbait, ez besterik.

Abiapuntuan gaude, gehienik. Ikusteko dago, gaur oraindik, abiapuntu ordenatuan ote gauden, hots, norbaitek, Zp barruan, hemendik aurrera ordenaz eramango duen prozesua ala orain artekoan segituko ote dugun. Desordenamendutik gatoz, etorri ere, askotan esan dudan bezala. Inprobisaziotik. Burutik pasa zaidan azken okurrentzia planteatzetik, denbora pasa aritzea balitz bezala egiteko guztia.

“Pulamentua” behar da, gure artean, garai batetan behintzat, esaten zen bezala. Eta ez da aurkitzen sobran bazterretan. Nire inpresioa da behintzat. Itxura, okurrentzia eta txandapasako garaiak bizi ditugu, gehiegi, iruditzen zait. Komunikabideetara begira jari besterik ez dago, horiek badira behintzat bizi dugun gizartearen ispilu.

Gizarte politikoaren, besteak beste..

Egia esan, garai hauen hazi ereina aspalditik dator. Adibide bat behar balitz, urteak dira, dezente, euskal polítiko sozialista bati buruz hau entzun nuela: “Niri ez dit axola nik esandakoak komunikabidean jasotzen diren ala ez. Nire argazkia agertzen bada, ni horrekin konforme”, esaten omen zuen.

Berdin pentsatu ote dute Zapaterok eta bere hiru ministroek alderdien arteko akordio bilako (omen) zeremonia martxan jarri dutenean?

Norbaitek, gaur bertan, ziurtasunez esango luke ezetz? Nik, ez, badaezpadan.

Dena den, egia aitortuz, beste hau ere esan (edo galdetu) beharra dago, ez gutxiago: Eta beste alderdiek? Ba ote dakite guztiek eta bakoitzak zer nahi duten?

Atzo, ilunabarrez, Usurbilgo nire koadrilarekin afaria prestatu eta afaltzera biltzean, ia denek galdera bera luzatzen zidaten: Zer zabiltzate hor Madrilen?

Nire erantzuna, hasteko, gutxi gehiago, denei eta bakoitzari, hau: “Inork baleki. Saltsa ugari, hori bai”

Alde ederreko gustu eta sendotasuna zuen geuk (Jabier, Kandido, etabarrek; nik, ezer gutxi) prestatu genuen arkume erreak? Han, saltsa gutxi. Beharrezkoa, justu-justu?

Lezio hori berrikasita bueltatzen naiz Madrila asteburu honetatik.