Monthly Archives: abuztua 2009

¡VAYA PAR DE FOTOS!

Animo al visitante de este blog que observe, con paciencia y detalle, una y otra foto. Están sacadas, como se verá, de la revista VANITY FAIR. Corresponden al mes en el que estamos entrando, septiembre.

La verdad es que las fotos se comentan sólas, y, desde luego, me reservo a mí mismo el introducir, en este mismo blog, sin mucho tardar, algún que otro comentario sobre las mismas.

Pero no me resisto a que, sin retraso, mis amables (y los que no lo son)  visitantes “disfruten” sin más dilación de lo que, gracias a una amiga, vengo pudiendo hacerlo yo desde el día de ayer.

Y quien se anime, pues adelante. Vengan comentarios.

Les aseguro, y adelanto: En esas fotos y en las breves palabras que acompañan a las fotos está ni más ni menos que el programa de gobierno del Sr. Lopez (por si alguien no se hubiera enterado).

La primera foto corresponde a la portada de la revista. Es ésta:

(Aquí iba la foto de la PORTADA) 

La segunda foto, el Lehendakari Lopez posando ¡y vaya si posando!

(Aquí, la segunda) 

Pasen, vean y hagan… comentarios, si les parece.

(Continuará)


APENAS (eta 5)

 Udazken eta negu gogorrak datoz. Politikatik bakarrik konpondu ezin diren horietakoak. Baina politikak oraindik ere zakarragotu ditzakeen horietakoak, baita. 

Zapaterorekin hori gertatuko den susmoa egunetik egunera handiago sumatzen dut. 

Egia aitortuz: ez dago antzematerik gauzak nondik nora joango diren, politikatik begiratuz, ondorengo hilabeteetan Madrilen. Nik ezin dut behintzat. 

Konstatazio ukaezina iruditzen zait, nolanahi, honako hau: inkognita gehiegi dago, oraintxe bertan, Espainiako politikan. Gehiegi eta aska ezinegi. Hara bat edo beste, pasadizoan aipatzearren: Krisi ekonomiko gogorra eta, Madrilgo gobernuaren aldetik, tresna, ideia eta diru gutxi aurre egiten joateko. Egonkortasun ahuleko gobernua, eta, bere buruan, arinkeriaz arinkeria ibiltzen afizionatu den presidentea, ZP jauna. Jendearen konfiantza galtzen, aspalditxotik jadanik, hasia dagoen Presidentea, eta, oposizioan, honek galdutako konfiantza jasotzeko gai ez den itzala, Rajoy eta PP. Bai Katalunian, bai Euskadin, toki bakoitzean bere erara, bazter politikoak hankaz gora jarri dituzten eta aterabiderik aurkitu ezin duten Gobernu, eta bere presidente Zapatero, eta oposizioko talde nagusi, PP, eta bere buru Rajoy. 

Nork nola askatu inkognita guzti hauek (eta beste batzuk) ondorengo hilabeteetan? 

Ez dirudi erraza. Uda honetan ikusi denari begira jarri ezkero, guztiz ezina ere ba dela, esango litzateke. 

Zein izan da, izan ere, abuztu honetan, PSOE eta PPren ahotik entzun dugun lelo ia bakarra: “ustelkeriaz josia zaude” (PSOEk PPri); “legez kanpoko entzuketa eta trikimailuak erabiltzen ari zara PP lehertzeko” (honek PSOEri). Hortik zer espero daiteke, benetako problemak bistatik galtzeko ahalegina ez bada? Deus ez, nik uste.

 Zapaterok, eta PSOEk, ezin zezakeela Espainian PPren laguntzarik izan krisialdiari aurre egiteko, jakina zen, ordea, aurretik ere. 

Hori bazekielako egin zuen, egin ere, Zapaterok uda aurretik itun soziala edo deitzen zaion horren saiakera. Enpresariak eta sindikatuak (Espainiakoak, klaro, Euskadikoak bost axola zaizkionez) itun batera iristen baziren bere gobernuarekin, PP, gutxi gehiago, arrastoan izango zuela pentsatzen zuen, ez fundamenturik gabe. Nola bukatu zen, ordea, saiakera hura: porrot hutsean. 

Eta horregatik, neurri handi batetan, saiatu zen, oporraldia aurretik baita, 18.000 milloi euro mahain gainean jarri eta IU-ICV eta ERCren laguntza eskuratzen finantziazio autonomikoa, eta horren barruan Kataluniakoa bideratuz. Kataluniako korapiloa askatzetik urruti dago, baina, gaur oraindik, eta batek daki zer gerta daitekeen udazken honetan baldin eta behingoz Epaitegi konstituzionalak Kataluniako Autonomi Estatutu berrituaren sententzia borobildu eta ezagutzera ematen badu. 

Zer gertatuko den udazken-negu honetan, batek daki, beraz. 

Pentsatzen jarria nago, baina, Zapateroren problema nagusia ez dela noren laguntza duen ala ez hona edo hara joateko, baizik eta berak ere ez dakiela nora joan. 

Adibide argiak eman dizkigu abuztuan bertan. Denen gainetik, langabezi ordaindua amaitu ondoren, beste sei hilabetez, eman behar omen zien laurehun eta hogei euroko diru laguntzarena. Ez da erraza pulamentu gutxiagorekin, eta lotsagarriago, aritzea gobernu bat. Orduak pasa ziren neurria hartu eta, protestak medio, aldaketak egiteko borondatea agertu zuela Zapaterok berak bere udaleku eguzkitsutik. 

Urte bete luze ibili omen ziren elkarrizketetan Gobernua, enpresariak eta sindikatuak hau eta hura eztabaidatzen itun bat lortzearen atzetik. Pentsa zitekeen alde bakoitzaren jarrerak nahiko garbi izango zituztela batzuk eta besteek, eta, noski, Gobernuak bereak. 

Ba, begira: ordu laurdeneko argitasuna du Zapateroren gobernuak, neurri horrekin erakutsi duena. Alde honetatik begira, ez dago zaila ulertzen enpresariek zergatik hanka egin zezaioketen. Nola izan bidekide nora joan nahi duen ez dakienarekin? 

Zer esperantzarekin hel diezaiokegu, beraz, urte politiko berriari? Gutxirekin, jakina, esperantza hori Gobernu horren ideia, planteamendu eta borondatean oinarritua izan behar badu. 

Auskalo, beraz, zer daukagun aurrean. Zirt edo zart egiteko ordua etorri dakioke, ordea, Zapaterori momentu batetik bestera. Eta hor dago koska. Denontzat ere, neurri batetan.

 Joango gara, nolanahi, gertatzen dena jaso eta komentatzen. 

Atzoko Zarautz ekitaldi politikoaren ondoren, ireki da ikastaro berria eta lehia.


DATORRENARI BEGIRA (4)

Hotzikara ematen du, garbi esan, datorrenari begira jartzeak. 

Egoera ekonomikoa alde batetik. Igerlari lanetan aritu gabe ere, Solferinoko itsuak ere ikusiko luke zer nolako udazken eta negu gogorra datorkigun gainera.  Zenbat eta lehenago ohartzen garen horretaz, eta hartu beharreko neurriak hartzen joaten garen, hobe. Ez dira neurri errazak izango. 

Ez hemen, Euskadin. Ez han, Madrilen. 

Ez ziren guretzat ere errazak izango baldin eta segi izan bagenu Eusko Jaurlaritza zuzentzen. Eta ez dira izango orain han daudenentzat. (“Egon” hitza darabilt, propio. Eta aspaldi batetan ezagutu nuen “kaminero” hura datorkit burura. Bide bazterrean, aitzurra edo beste edozein tresna eskuan zuela ikustean, “zer moduz?” edo antzeko galderaren bat luzatzen bazenion, bere erantzuna, betikoa, hau izaten zen: “hementxe, egonian”.  Kaminero hura zebilen bide bazterretan sasia, sastraka eta zer egina hobeto izaten omen zen, jakina. Lopezen gobernuarekin gertatzen den bera, alegia). 

Udazken-negu honetan ere sasia, larra, sastraka eta zer egina hobeto azalduko da ekonomiaren eta politikaren bide bazterretan. Hori jakina dago, eta alferrik da bestaldera begira jartzea. 

Kontu da nola egiten zaion aurre. Ausardiaz eta ekimenez, edo “kaminero” haren antzera, egonian.

 Zapatero eta Lopezekin bazterretan egunetik egunera zabalduago dagoen kezka eta larria hor dago: ganora-gabeziz, arintasun eta ezintasunez “kaminero” haren pare arituko ez ote diran. 

Lopezi, handik eta hemendik, eta ez arrazoirik gabe, oporretara alde egin izana leporatu zaio azken asteetan. (Egia esan, Burgoskoa gertatu zenean,  Ibarretxe Lehendakaria izan eta handik agertu ez balitz, oporretan ibiltzeagatik, Lopezek egin zuen bezala, epelak entzun behar izango zituen alajaina!). Ez dakit ibili den bazterretan inork kaminero hari luzatzen zitzaion antzeko galderarik luzatu zion. Baina luzatu bazion, bere erantzun lehialena harenaren berdina izan beharko zuen: “Hementxe, egonian”. 

Gobernagarritasunaren aldetik beste ezertarako etorri denaren aztarnarik ez zaio, gaur oraindik, hartu behintzat. 

Inork honen zalantzarik bazuen, Idoia Mendia Eusko Jaurlaritzaren bozeramaileak garbi utzi du: Madrilgo gobernuak zer neurri hartu zain egongo omen dira beraiek ere bide beretik joateko. 

Honek bi galdera egitera garamatza, ordea. 

Bat: Horretarako nahi al genuen euskaldunok autogobernua? Eskuak patrikan egoteko? 

Eta bi: Aurrekoa nahiko ez eta, Zapateroren zain jarrita, zein pauso eta bide espero daiteke ba, udazken-negu honetan, krisi ekonomikoari aurre egiteko orduan, Madrilgo Zapateroren gobernuarengandik? 

Ba du inork erantzun itxaropentsurik galdera honentzat. Aurreratzen dut: Nik, apenas.


EHUN EGUN (3)

Abuztuan bete ditu PSOE, eta PPren, Eusko Jaurlaritzak bere lehenengo 100 egunak. 

Lehendakariari, eta ez gutxiago, hainbat komunikabideri entzun ezkero, zer ez dute egin ehun egun hauetan? 

Niri neuri, Lopez Lehendakaria aspaldiko broma hartako protagonista iruditu zait bere gobernuaren lehenengo ehun egun horien buruan. 

Giltza galdu duela eta, gaua sartzean, hor omen dabil farola baten azpiko argitan aztarka. Hor galdu al duzu ba giltza?, galdetzen dio batek. Eta berak erantzuten: ez baina beste inon argirik ez dagoenez… 

Bistan da, krisi ekonomikoa bitarteko, ilun dagoela bazterretan egun hauetan, nornahirentzat ere. Eta zer esanik ez gobernatu behar duen agintaria edonorentzat. Bistan da, bestalde, Lopezek, PPrekin egin zuen akordioa medio, iritsi zela Eusko Jaurlaritzako Lehendakari izatera, eta hor segitzeko ere balioko diola. Baina bistan da, ez gutxiago, akordio hori izenpetzean, gobernagarritasunaren giltzarik gabe gelditu zela. Gaurko egoera ekonomiko eta politikoak beharko lukeen gobernagarritasun giltzarik gabe, gutxienez. 

Zer egin holako kinka batetan? Lopezek beste harena egitea erabaki du: bere ustez, argi ematen dion farol bakartiaren pean ibili, hara eta hona, zerbaiten atzetik dabilenaren itxura hutsak egiten.

 Ehun egunak hori izan dira. Eta abuztua, zer esanik ez. Herriz herri, batzuk eta besteek  jarri diguten kartel eta argazkien erromeria ez da besterik izan. Farolpe horren argitan balego bezala benetako gobernagarritasunaren argia! 

Joan da, baina, abuztua. Eta, nahi eta nahi ez, galdera oraintxe bertan beste hau da: zer datorkigu orain? Zer gertatuko da iristear dagoen udazken eta bere ondotik uste baino azkarrago etorri den neguan?


Lotsa eta amorrua (2)

Amorrua, hasteko, jakina, ETAren aurka. Aspaldiko amorrua, eta amorru  berritua, zabaldua eta handitua, urteen poderioan. Egunen batean akordatuko da bera noraino dituen bazterrak nazkatuta. Bitartean, jakina, denok nozitu beharko ditugu haren ankerkeriak, eta, baita, haren kalte politikoak.

Alferrik arituko gara, baina, besteok, hau eta hura ETAri esaten, konbentzituko dugulakoan. 

Zer pentsatu asko eman dit, orain dela hainbat hilabete, posta elektronikoz, bere burua polizi bezala aitortzen zuen norbaitek bidali zidan gutun batetan, azken aldera esaten zuenak. 

Gobernuak eta politikoon lana, egoera hauen aurrean, lau egitekoetara biltzen zituen polizi omen harek. Honela zioen: 

  • “Unidad social y política”
  • Silencio propagandístico.
  • Trabajo constante y menos fotos.
  • Autocensura (o díganse como quieran)” 

Lau arau edo lan ildo hauek aipatzen zituen, eta., nabardurak nabardura, arrazoi puska galanta ba zuela pentsatu nuen bere posta irakurri nuenean. 

Ez zaio, hori ez, kasu handirik egin, beste behin, abuztu honetan. 

Gogoan dut zer nolako lotsa eta amorrua sentitu nituen, Galizian egun haietan, Burgosko leherketa eta bi polizien erailketa izan, eta Rubalcabaren deklarazioak entzun nituenean. 

ETAren sarraskeriak direla eta, bizitza eta ihardun politikoa ari horrekin josi eta korapilatu nahia onar ezinekoak iruditu zaizkit beti. ETAk egiten dituenean.. Eta, baita, nahiz eta modu desberdinean, Mayor Orejak ala Rubalcabak proposatzen dituenean. 

 Sarri pentsatu izan dut. ETAk Euskadin, gaur arte, lortu duen “garaipenik” handienetakoa hortxe dagoela, egon: jende multzo baten borondate politikoa bereganatzeko, edo, gutxienez, gehiegi baldintzatzeko ahalmena izan du. Dena esan behar bada, hainbaten utzikeria eta auleziaz. Korapilo hori ezin askaturik gabiltza, urtea joan eta urtea etorri. 

Ba zirudien, garai batetan, (Ajuria Eneako ituna sinatu zeneko urte haietan), auzi horri irteera bat eman nahia guztion (itun hura izenpetu zuten indar politiko guztien) borondate eta eginahala zela.

 Jakina da, baina, gero zer etorri den. Hobeki esan, zer ekarri zuen Aznarek bere bigarren legealdi ilun eta itsu hartan. Politika demokratikoak neurririk gabe murriztearen aldeko ateak ireki zituen eta gaur da eguna, oraindik, hark irekitako ate hura isteko kuraia politikorik ez dagoela. Aitzitik, itxura guztien arabera, bide horrek konbentzitu egin ditu, baita, azkenaldera, PSOEtarrak, Rubalcaba eta Lopezen Eusko Jaurlaritza berria barne,  abuztu honek oparo erakutsi digun bezala. 

Besterik entzun al da, ba, Eusko Jaurlaritza honen lehen 100 egunetan?


Bueltan (1)

Opor giroan guztiz sartu aurretik, nire asmoak, blog honekiko, hauek ziren. 

Zarautzko mitin eta afaria ditut, aspalditxotik jada, urte politiko “berriari” heltzeko ordua iritsi denaren ikurra. Atzo ilunabar-gauez izan ziren. Horregatik nator gaur, goiztiar, bueltan blog “berritura” eta berritsukeriatara. 

Egia esan, egon naiz tentatuta, abuztuan ere, zer edo zer idazteko..

Uztaila amaitzean, nire asmoak hauek ziren, izan. 

Uztailaren 29an, Katalunyako Generalitateko Presidenteari, Jose Montillari, Madrilen entzunaz itxi asmo nuen joan den urteko ikastaro “zaharra”. Dena esateko, hari buruz zerbait idatzi eta “bloga” bere horretan uzteko asmoa nuen, arik eta abuztuaren amaieran ekiten nion berriz. 

Ez nintzen, baina, ezer idaztera iritsi, bloga aldi batetarako “itxitzat” eman aurretik. Bi arrazoi nagusi izan nituen horretarako. Lehena, Montillak, lehenengo aldiz hitz egiten bazuen ere Madrilen finantziazioaren akordia lortu ondoren, ez zuela beste munduko gauzarik esan. Eta bigarren, bietan nagusia hau: Generalitateko presidentearen gosaria izan zen goiz horretan bertan izan genuela ETAk Burgosko Guardia Zibilen kuartelaren aurka egindako atentatuaren notizia, eta, handik orduetara, Mallorca irlan ETAk berak eraildako bi poliziena. 

Beraz, idazten jarri ezkero, bietaz egin beharko nuela iruditu zitzaidan. Eta bere horretan uztea erabaki nuen. 

“Katalunyako egoera politikoaz gero ere aukerak hobeto izango dizkiat”, aitortu nion nire buruari. Eta, tamalez, ETAri buruz ere bai, nahiz eta ni neu gai honi buruz gutxi, oso gutxi, esatearen aldekoa naizen. Esan gutxi, eta egin asko, da, nire ustez, egin beharko litzatekeena. Zoritxarrez, sarriegi egiten denaren aurkakoa. 

Abuztu honetan bertan ibili den zalaparta ikusi besterik ez dago. Lotsa eta amorrua, bata bestearekin, nahastuta sentitu dut sarri.